Pers
Interview met Roos in de Heaven
Vrij Nederland over “Omdat ik dat wil”
door Sander Donkers in Pop, Recensie
19 september 2011
Bewondering of ergernis, dat is wat Roos Reebergen oproept – en nooit iets ertussenin. Dat lijkt me een goed teken, maar ik behoor dan ook tot de eerste categorie. Het zal liggen aan de breekbare, soms wat wankele stem en haar excentrieke voorkomen. Haar debuutZe willen wel je hond aaien maar niet met je praten stond in het teken van de onzekerheid en veranderingen die de adolescentie met zich meebrengt, en zelden werd dat thema in Nederland fraaier en eigenzinniger verwoord. Opvolger Omdat ik dat wilstaat muzikaal iets steviger op zijn benen, en ook haar stem, hoewel nogal altijd vrij dun, klinkt zelfverzekerder. Maar het zijn opnieuw de teksten, over liefde en twijfel, die het geheel bijzonder maken. ‘Ik heb je beschadigd/ daar gaat mijn borg.’ Of: ‘Hij wou homo worden maar d’r kwam almaar iets tussen.’ Je zou Reebergen kunnen blijven citeren, maar dan doe je haar tekort, want het is de context waarin haar observaties tot leven komen.
Volkskrant recensie over “Omdat Ik Dat Wil”
VEELZIJDIG ALBUM MET EEN HEEL EIGEN GELUID
Roosbeef, de band rond zangeres en tekstdichteres Roos Rebergen, is voorzichtig gaan rocken. Op de tweede plaat Omdat Ik Dat Wil is de ietwat theatrale, rond de piano opgebouwde kleinkunst van het debuutalbum Ze Willen Wel Je Hond Aaien Maar Niet Met Je Praten (2009) ingehaald door een stevig spelend bandje, met plezierige, zij het zeer ingehouden scheurende gitaren.
Omdat Ik Dat Wil is een veelzijdig album met een heel eigen geluid: nooit probeert Roosbeef ergens op te lijken en dat is in tijden van zogenaamde ‘retromania’ een verademing.
NRC Handelsblad over ROOSBEEF!
Recensie 3voor12 over het optreden op Into The Great Wide Open!
Pittig Roosbeef is eigenwijzer dan ooit
Omdat Ik Dat Wil moet nog even indalen
Roosbeef heeft een nieuwe plaat uit, en dat zal Vlieland weten: op het Naar Buiten-podium wordt slechts één “oud” nummer gespeeld. Verder veel “Omdat Ik Dat Wil”, waar Roos enigszins plaatsmaakt voor meer beef, pit en een psychedelisch randje.
CONCERT
Roosbeef, Into The Great Wide Open, Naar Buiten vrijdag 2 september 2011
MUZIEK
Omdat Ik Wil, zo heet het deze week verschenen tweede album van Roosbeef. Het is de eigenwijze opvolger van Ze Willen Wel Je Hond Aaien Maar Niet Met Je Praten, waarmee Roos Rebergen en haar band drie jaar geleden in de armen werden gesloten van vooral kleinkunstminnend Nederland. Inmiddels maakt de piano vaker plaats voor de eigenzinnige psychedelische band, waarin de Vlaming Tom Pintens als basgitarist figureert.
PLUS
Rebergen is als altijd aimabel onhandig in haar podiumpresentatie. Ze maakt onbedoeld komische opmerkingen wanneer ze beweert bloedserieus te zijn en beweegt haar lichaam bijna spastisch tijdens de hoogtepunten van de set. En dat zijn er nogal wat: de band speelt felle versies van Niet Uitmaken, Iets Te Veel Wij(n), Als Je Me Zoekt en Hersens, waarin Rebergen steeds hoger en dwingender gilt. Twijfelaar vormt een rustpunt in de set, dat tegelijkertijd droevig (“stop eens met staren, dat scheelt je jaren”) en speels (“mijn moeder ze belde / ze vroeg wie doe ik na: / oeh la la la”) klinkt en uitmondt in een psychedelisch outro met zwaar vervormde gitaren. Live heeft de band nog meer pit dan op plaat en Tom Pintens is een fijne toevoeging aan de formatie. Zijn tweede stem kleurt de nummers prachtig, tijdens “In Het Bos” galmt zijn falsetto zelfs als een sirene door de bomen.
MIN
Pas tijdens het oude Te Heet Gewassen dat op driekwart van de set wordt gespeeld, springt het publiek op, dat eerder nog op de mossige grond gezeteld was. Het is tekenend voor de set: het nieuwe materiaal is nog niet helemaal bekend, óók bij de soms wat slordige band. Zo wordt eenmaal het verkeerde nummer opgestart, valt Rebergen tijdens afsluiter Sneeuw verkeerd in en stopt ze halverwege het nummer zelfs een seconde met zingen.
CONCLUSIE
In het nieuwe werk sneeuwt Rebergen onder in het muzikale bombast van de band, zal de cynicus zeggen. De piano en de originele zinsnedes zijn de enige kracht van Roosbeef. Dat is onzin. Omdat Ik Dat Wil zit spannender en vernuftiger in elkaar dan haar voorganger, maar moet nog even indalen bij zowel band als publiek. Geef het een maandje en Roosbeef is verbluffend goed.
CIJFER:
7,5
Recensie nu.nl over “Omdat Ik Dat Wil”
2 september 2011
Ten tijde van het debuutalbum was Roosbeef een opvallende verschijning binnen het Nederlandse muzieklandschap, met aandoenlijke en grappige liedjes plus de ongepolijste charme van frontvrouw Roos Rebergen. De opvolger is een stralende diamant.
De naïviteit van het eerste album Ze Willen Wel Je Hond Aaien Maar Niet Met Je Praten heeft grotendeels plaatsgemaakt voor bezinning, maar nog altijd met de brute eerlijkheid en scherpe observaties van Roos Rebergen. Teksten handelen over onzekerheden, verlangens, liefdesperikelen en willekeurige alledaagse situaties.
Rebergen bezingt een uitzichtloze relatie in Iets Te Veel Wij(n), terwijl het dromerige Nachtauto verhaalt over een vluchtige romance. Roosbeef nestelt zich onmiddellijk in je hoofd met Als Je Me Zoekt, waar ze de eenzaamheid strijdvaardig van zich afzingt. “We zijn graag op ons zelf, maar liever niet alleen”, concludeert ze in Pulpo.
In het uiterst aanstekelijke Niet Uitmaken laat Rebergen weten concessies te doen om haar relatie in stand te houden. “Ik hoef niet naar je familie, jij niet naar die van mij”, zingt ze, terwijl ze even later aangeeft non-verbale communicatie te prefereren boven een goed gesprek. “Vraag het hemd niet van mijn lijf, maar trek het uit.”
Breekbaar
Producer Tom Pintens verzorgt de muzikale omlijsting, waardoor Roosbeef zich definitief losmaakt van het kleinkunstachtige sfeertje van het debuut. De liedjes op Omdat Ik Dat Wil zijn zwaarder aangezet, op momenten heftiger en intenser. Toch klinkt Rebergen soms nog steeds breekbaar, als op In Het Bos en Denk Aan Jou.
De progressie ten opzichte van het pas twee jaar oude Ze Willen Wel Je Hond Maar Niet Met Je Praten is aanzienlijk. Omdat Ik Dat Wil is evenwichtiger en verfijnder, maar desondanks complexer en rauwer. De emoties liggen meer aan de oppervlakte, mede vanwege de expressievere zang van Roos Rebergen. Een bijzonder mooi album.
Beoordeling: ****
Album Recensie van Musicfrom
stijl: singer/songwriter
wat: cd
label/eigen beheer: Excelsior Recordings/V2
Het meisje met het rode haar dat prikkelende teksten schrijft, een stem heeft waar je of een grondige hekel aan hebt of van houdt en eigenwijze liedjes maakt, is terug met een nieuwe cd. Het rode haar schijnt verdwenen te zijn, maar de prikkelende teksten en de eigenwijze liedjes zijn er nog steeds. En het is wederom gelukt er een hele cd mee vol te schrijven.
‘Omdat Ik Dat Wil’ gaat redelijk door op de weg die Roos heeft ingeslagen op haar vorige cd ‘Ze Willen Wel Je Hond Aaien Maar Niet Met Je Praten’. Het thema van de debuutplaat was ‘verandering’ en op het nieuwe album is het meer ‘leven, verlangens en liefde’, aldus haarzelf en dat kunnen we wel beamen. De teksten zijn wat aardser. Relaties en verliefdheden komen veelvuldig langs. Een nummer als ‘Niet Uitmaken’ gaat over het compromissen sluiten in een relatie. Het is ook een wat steviger nummer op de cd en dat is sowieso wel een groot verschil met de vorige plaat. Er is wat meer elektrische gitaar en elektronica te horen. Dat kan mogelijk de invloed zijn van Tom Pintens, de Belgische producer van de plaat.
De cd start met het zeker niet twijfelachtige ‘Twijfelaar’, een mooi eenvoudig liedje, dat rustig begint en langzaam wordt opgebouwd. De luisteraar wordt hiermee niet direct overvallen met de nieuwe muzikale richting die Roosbeef heeft ingeslagen. Het klinkt vertrouwd in de oren. Het wordt daarna direct gevolgd door het meer elektronische ‘Iets Te Veel Wij(n)’. Het begin van ‘Pulpo’ zal ongetwijfeld de geschiedenis in gaan als één van de opmerkelijkste beginzinnen van een Nederlandse liedje: “Hij wou homo worden, maar d’r kwam steeds iets tussen, meisjes hielden niet op met kussen”. Een bijzonder begin van tegelijk ook een van de meer aanstekelijke liedjes van de cd. Het afsluitende ‘Denk Aan Jou’ is een wederom een prachtig klein liedje en daarmee eindigt ‘Omdat Ik Dat Wil’ op dezelfde manier waarmee het ook begon. Vertrouwd, breekbaar en helemaal Roos.
‘Omdat Ik Dat Wil’ is een logisch vervolg van het debuutalbum. Roosbeef laat horen in een nieuwe fase te zitten. De liedjes zijn van een hoge kwaliteit net als op haar debuut, maar de arrangementen zijn gevarieerder. De eigenzinnigheid is gebleven. Eigenlijk valt er dus niets anders te concluderen dat Roosbeef gewoon keihard terug is met een uitstekende nieuwe cd.
aantal tracks: 12
speelduur: 52:05 minuten
Album recensie “Omdat Ik Dat Wil” van Festivalinfo
Er zijn er duizenden: meisjes zoals Roos Rebergen. Meisjes die van bier, muziek en liefde houden. Die tomatensoep koken en ‘s nachts wakker in bed liggen. Met of zonder teddybeer. Onzekere meisjes. En soms juist heel zeker van hun zaak. Ze tweeten gevatte opmerkingen over alledaagse dingen. Roosbeef heeft misschien weinig tijd voor Twitter, maar is niet veel anders dan deze dames. Haar gevatte opmerkingen over alledaagse dingen zitten verweven in de eigen muziek. En de songteksten op debuutalbum Ze Willen Je Hond Wel Aaien Maar Niet Met Je Praten zijn zo subliem dat heel muzikaal Nederland uitkijkt naar een opvolger van die prachtige plaat.
Die opvolger is er nu en draagt de titel Omdat Ik Dat Wil. Aan gevatte teksten heeft Roos niets ingeleverd. Nog steeds is het genieten van opmerkingen als: “Je vindt de structuur van een rauwe champignon niet lekker. Ik vind dat we niet kunnen trouwen” en “We zijn graag op onszelf, maar liever niet alleen.” Wel staan de teksten minder centraal. Je hoeft niet meer aandachtig te luisteren om echt van Roosbeef’s songs te kunnen genieten. De arrangementen zijn rijker en hier en daar – neem bijvoorbeeld ‘Niet Uitmaken’ en ‘Pulpo’ – rockt het zelfs.
Mooi is dat deze tweede plaat meer naar binnen keert. Ze Willen Je Hond Wel Aaien Maar Niet Met Je Praten bevatte een hoop verhalen over anderen (of werden bewust zo gebracht). Omdat Ik Dat Wil gaat meer over Roos zelf. ‘Als Je Me Zoekt’ en ‘Hersens’ klinken persoonlijk en bevatten de voelbare frustratie die je bij een intelligente jonge vrouw verwacht. Ondanks de persoonlijke touch, blijven de onderwerpen herkenbaar. Vaak zelfs ook voor de mannelijke luisteraar.
Omdat Ik Dat Wil is vergelijkbaar met die andere grote release op Excelsior: Tim Knol’s Days. Een gedroomde tweede album. In vrijwel ieder opzicht beter dan de eerste. Wel is het eventjes opnieuw instappen voor de liefhebbers van de tekstueel zwaardere eerste plaat en blijft het Inimini-stemmetje van Roos een gevalletje van ‘houden van’. Ben je echter over die drempel heen, dan rest het mooiste Nederlandstalige album van 2011.
01/09/2011 – Randy Timmers
Recensie van OOR over de cd release in Paradiso 31 augustus.
ROOSBEEF DRAAIT OP VOLLE TOEREN
Ze is anno 2011 niet meer rood, Roos Rebergen, voordame van Roosbeef. Maar denk vooral niet dat die blonde coupe betekent dat haar muziek minder intelligent en opvallend is. Integendeel zelfs. Op het tweede album laat Roosbeef horen gegroeid te zijn. De arrangementen zijn rijker en puntiger, de teksten scherper en persoonlijker. In de uitverkochte bovenzaal van Paradiso presenteert de 23-jarige dame – samen met haar bandleden Tim van Oosten, Wannes Cappelle, Reinier van den Haak en Tom Pintens – vanavond Omdat Ik Dat Wil. Een plaat over ‘de mooie en minder mooie dingen in het leven.’
Maar al zou de band een lied over een uitgeknepen puist zingen: ‘minder mooi’ zit er hoe dan ook niet in vanavond. Roosbeefs tweede plaat komt officieel vrijdag pas. Dat de nieuwe nummers nog niet bij heel het publiek bekend zijn, lijkt echter niets uit te maken. De songs van Omdat Ik Dat Wil slaan in één klap aan. Vanaf opener Pulpo omarmt iedereen het vernieuwde Roosbeef: instrumentaal brutaler en tekstueel volwassener dan voorheen. Tijdens Niet Uitmaken, Nachtauto en Iets Teveel Wij(n) hangt er zelfs een zwoele sfeer in de zaal. Nog nooit klonk een zangeres met zo’n lief stemgeluid zo spannend.
Het kost de band een paar nieuwe liedjes om er echt in te komen. Vanaf single Twijfelaar heeft de spreekwoordelijke peper het gat gevonden en staat vooral de nerveus overkomende Roos ineens verbazingwekkend sterk in haar schoenen. Ze grapt, hoort goedkeurend gelach, voelt de liefde en laat los. Dat leidt tot een waanzinnig mooi gezongen Denk Aan Jou en een spectaculaire, rockende combo van het oude bekende Te Heet Gewassen en de overheerlijke winterstamppot Sneeuw. Ook geweldig is de uitgesponnen uitvoering van het opzwepende Als Je Me Zoekt.
Vlak voor het intense slotstuk Sirene neemt Roos de tijd om een aantal mensen te bedanken. Ze verontschuldigt zich voor haar ademloze speech. ‘Als er eenmaal een batterij inzit ga ik maar door he!’, hijgt ze. Dat geldt niet alleen voor haar gebabbel. De batterij van heel Roosbeef is herladen. De band zet vanavond de powerknop aan en draait tegen het einde van het optreden op volle toeren. Klaar voor de clubs dit najaar. En onderweg naar het verjaardagsconcert van Roos in de grote zaal van Paradiso op 17 februari. Nu al een show om verwachtingsvol naar uit te kijken.
Door Randy Timmers / fotografie: Bart Heemskerk OOR
Gezien: 31 augustus, Paradiso, Amsterdam
Recensie in de OOR over “Omdat Ik Dat Wil”
